Përpara se të nisesha, u ndala dhe mora nje stekë me cigare. M’u duk zgjidhja perfekte për kësi rastesh, nuk dija ç’të merrja tjetër. Arrita tek dyert e burgut, simbas leje-takimit njëzet minuta përpara kohës. Jam këtu për Mark S. - i thashë rojes, plotësova formularin, e dorëzova dhe prita në këmbë duke mos u ndjerë aspak i lirshëm në praninë e një turme laroshe familjarësh e fëmijësh. Roja më thirri me emër, më bëri me shenjë ta ndjek nga pas. Ti je ai gazetari – tha.
Tunda kokën ndonëse po ecja pas shpinës së tij. Më skanuan trupin me një si pallaskë elektrike që unë mendova se ishte për të vrarë mizat. Prita për stekën e cigareve kur vura re se i njohuri im i ri, roja, kishte mbledhur rreth vetes katër kolegë të tij nën uniformë dhe qeshnin duke komentuar mbi pakon. Me sa duket e kuptoi hutimin tim dhe mu afrua me stekën në dorë. Shiko, - më tha, - sa ironike. Unë pashë nga më drejtoi gishti i tij tregues. Ti vjen të vizitozh një të dënuar me vdekje dhe i sjell një dhuratë mbi të cilën shkruhet :”Pirja e duhanit shkakton një vdekje të ngadaltë e të dhimbshme”.
E di, e di – vazhdoi, e di se e ke bërë pa qëllim. Pastaj më kërkoi dorën ku vulosi një numër dhe më shoqëroi drejt dhomës së takimeve që i ngjantë oborrit të brendshëm të një shkolle metropoli. U ula në njërin nga stolat rreth njërës nga pesë tavolinat e ngulura në dysheme. Kishte një aromë lagështire ai vend, ndaj nuk mu duk i paarsyeshëm krahasimi i tavolinave dhe stolave me këpurdhat. Hapa bllokun dhe e shënova këtë detaj. Shtova gjithashtu se roja u largua duke qeshur ende me vete, ndoshta për shkak të citatit mbi cigare. Derisa sollën Markun, kalova edhe një herë pyetjet nëpërmënd.
Marku erdhi i lidhur duar e këmbë. Hera e fundit që kisha parë një njeri me këmbë të lidhura ishte kur nëna lidhte djalin tim tre muajsh me justifikimin se i drejtohen këmbët. U ul përballë meje dhe më zgjati dorën. U kujdesa të mos e shtrëngoj fort e gjatë. Cigaret mi dhanë, - tha thjeshtë, falemnderit. Gjithmonë kam qënë gazetar i ngutur, gjithmonë kam bërë pyetjen e fundit të parën. E pyeta:
- Mark, ti je i dënuar me vdekje në pritje të ekzekutimit, a je pro apo kundër dënimit me vdekje?
U gjend ngushtë, mendova. U pendova për pyetjen, por ishte vonë. Ai tha “po” pastaj “jo”.
- Le të jetë -tha, tek e fundit. Madje gjykatësve u duhet dhënë një armë. Nuk është e drejtë që ata të vendosin edhe se unë duhem vrarë, edhe të urdhërojnë dikë tjetër të më vrasin. E kam menduar këtë me kohë që kur u mor vendimi.
- Meqë jemi tek koha, sa kohë i duhet njeriut për t’u përgatitur për vdekjen e tij? – ndërhyra. Mbase e ndërpreva, mendova, nuk duhej. Mbase të ndërpreva – i thashë.
- Jo, jo foli duke lëvizur duart pranë njëra –tjetrës, prandaj ke ardhur. Ti do të dish. Problemi është se këto gjëra dihen, por pakkush kujtohet t’i shkruajë. Ti e di se njeriu ka gjithë jetën kohë të përgatitet, por i shtyn gjërat për në minutë të fundit. Kështu edhe unë. Tani e kam pastruar kalendarin, nuk mendoj asgjë tjetër, - buzëqeshi dhe vazhdoi. Nuk di a do më dalë koha apo frika e para, por di se nuk mund të kundërshtoj asnjërën.
I kam menduar të gjitha, i kam menduar të gjitha, - përsëriti duke u çmpirë dhe padashje me goditi me majën e këmbës. Po ti a je gati?
- Nuk kam as kohën, as pëgjigjen, - i fola me sytë mbi tavolinë. E di si është puna? Askush nuk mund t’i mendojë të gjitha. As ti, as unë! – e mbylla i kënaqur me sigurinë time. Pastaj ngrita kokën por e pashë të lotonte i prekur.
Mbase ai i kishte menduar të gjitha. Mbase tani gjithçka është e prekur prej mëndjes së tij. Mbase nuk ka mbetur më asgjë e paprekur në këtë botë, - mendova. Mbase duhej ta merrja mbrapsht sigurinë time, por përsëri ishte tepër vonë. Heshta. Mu duk nervoz. Më qëlloi sërish nën gju, këtë herë mu duk e qëllimshme. Heshta. E ndjeva se po nervozohesha. E godita vetëtimthi me majën e këpucës aty ku mendova se ishte këmba e tij. U pendova.
- Më fal i thashë.
U çua në këmbë, drejt e hakërryes, si pemë që kërkëllet duke u këputur mbi ty. -Unë kurrë nuk do të kërkoj falje, - bërtiti. Sepse ju kurrë nuk do të më falni. Edhe unë kurrë nuk ju kam falur dhe kurrë nuk do t’u fal. Ju mendoni se vetëm unë jam i vdekshëm, e ju jeni të pavdekshëm. Por unë edhe për këtë kam menduar. I kam menduar të gjitha. Gjithçka prekni ka helmin tim të hidhur. -Edhe ty të duhet një armë, -ulërinte ndërsa rojet e shtynin drejt derës në qoshe. Merr një armë dhe mos prit për dikë tjetër të më vrasë mua. Qëllo. Kujt i duhen vdekje të ngadalta e të dhimbshme?! Hë?!