FLLUSKA

1.

Art came one day to the small town

And all the fisherman became painters

Their shady wifes wrote shady love stories

Muggers sold mugs with quotations

Old man found young beauty in death

while Music bore children; deaf.

  

Art stole the bread

From a town so small

With only one graveyard

To tell it all.

  

2.

A man smokes menthols behind the bar.

Moon face. Rabbit eyes. Jesus like ribs or wounds.

Deadman’s breath or smoke. The night,

curls over and wraps his weary glow

between her bare breasts.

  

I wish I had something to think of

while Life transpires

from one planet

To another.

  

1.

Nuk më kujtohet kur

Mbështetur në mur

Mbylla sytë dhe qava

Për të pakapërcyeshmen

Për të rrëmbyeshmen

Të pakthyeshmen

Të thyeshmen me sy.

  

Dhe u ndjeva në mur

Me sy i thyeshëm

I rrëmbyeshëm

I pakapërcyeshëm

I pakthyeshëm

Dikur.

____ 

10.56  Përziej çajin në gotë me një lugë çaji.

10.57 Trupi i lugës përthyhet. Iluzion i thjeshtë. Çaji është qetësues.

10.58  Pres çajin të ftohet pak.

11.03  Eshtë ftohur më shumë se ç’duhej.

11.04  Kënaqësitë e jetës janë të vakta.

11.05  Nuk di a duhet pirë deri në fund.

11.06  Pi edhe gllënjkën e fundit.

11.07  Asnjë mrekulli.

11.08  Eci me sy mbi buzët e gotës. Nuk bie as brënda, as jashtë.

11.09  I lëshoj frymën vetes në fytyrë.

11.10  Edhe një minutë tjetër.

           Një pikë limon, e ndryshon përgjithmonë një gotë me çaj.

11.11  Trokas katër herë mbi xhamin e orës.

           Dikush tjetër veç meje kujtohet për mua,

           Dhe për një minutë të vetme,

           harron veten.

____

1.
Sikur dorë maisesh vetranave penetra
Njishtik duvali përros marvinë
Dementra polutka ikastolovi
Pouna ma, ofortuna hin

Radient solface proto minafor
Tuena del fia, sorena pel di
Guaga porfura andje aful
Klon gu, klon ar, klon si

Arpeti gran, fasia maltuda
Horreo artud, marreo pasart
Ajid it arf vitala boguna
Guaga porfura andje aful!

2.
Mora sol,
Astud posante berimn
Huante abias retore portal
Refuto goliath,
Goliath refuto.

Jarval florente
Ker puador folia jarval
Terido disposo akuanturo
Somiantura divertigo sofforosso
poso.

Goliath di menti
Goliath du corp.

3.
Harakata malbana, harakata,
Taxhid vodil exquisite alarmant
Amante thurmon sermund id postera
Faxhil fas serant, ohn gaga-gugu
Og esaspera triumvirant
Horatore frutil katil astmâ
Uela gazì, aziferio nela.

1. 

Uuuu ti më kthen aq prapa në kohë

Kur gonxhet e syve ende s’kishin çelur

Shenjë e fatit të lig, një hajmali

Do të thotë se fati i lig vjen rrotull,

oportun dhe ngulmues

Se fati i lig jeton me lumturinë

I duruar sa më s’ka, jashtë çdo parashikimi

Pret të mbarojnë puthjet, çukitjet dhe ndukjet

Qiellit nsa i qeshesh vjen edhe ndëshkimi.

Por nuk i frikësohet

Intuita zhgënjimit

E ka fajin i çmënduri që e kujtuam gjeni

Po. Faji ynë është faji i tij.

  

  

2. 

Veshjet në dukje janë përvojat

Trupi im si i mban këto turpe?

Të shohin me sy dhe nuk dinë çfarë

u lind në zemër sa herë që mbarsen

me flirte pamore, katastrofa të vetvetes

me justifikime dalëbojë të rifillimit.

Një ditë do të prehesh endja ime

Në një shtrat të cekët

Me gurë e dafina.

***** 

1.

Berberi ka gërshërën me majë në hyrje

të hundës. Njëfarësoj jeta është zhvendosur në pasqyrë

Makinat lëvizin nga e majta në të djathtë, biçikleta të lidhura

me zinxhirë inoksi, në një hekur të ndryshkur që mezi duket

prej këtu. Berberit i shoh dy faqe njëherësh.

Faqja reale është shumë më e plakur

se ajo në pasqyrë që është edhe më e vogël. Kur ishte i vogël

më thotë, nuk e dinte se do të bëhej berber.

I ishte fiksuar se do të shpikte dritën

për së dyti, për së treti, derisa të mos nevojitej llamba por vetëm që nata

të vinte në kohë. As më shpejt as më vonë, të ndodhte takimi

atëherë kur edhe drita vinte pa mund. Jo, jo.

Nuk ishte punë magjie, ai ishte shpikës. Kur e pyesnin, ai vraponte

në qosh të oborrit, prej vrimës në mur, demonstronte dritën.

E padëmshme, e padobishme, njësoj si verbëria

E plakave që bien nga shkallët por vdekja i merr të palënduara.

Kështu e ka jeta, thotë ai, dhe në faqen reale

i shoh një lot të sikletshëm që nuk gjen vend të fshihet

por kacavirret në nofull sa herë që kapërdihet. Do të ketë qënë aty

që prej fëminie, sekreti i dritës të pazbuluar ndaj askujt.

Më thotë se ne shohim vetëm çfarë duam,

Me kah të gabuar në pasqyrë shoh një rrugë.

****** 

****** 

2.

Në vitin e 91-të, një mëngjes plaka nuk i hapi më sytë

Dhe as nuk u mundua; arsyen do ta dimë në kohën e duhur.

Mund të kishte shkuar ditë tjetër, por pa shpjegime

Shkoi pasi kishte ujitur lulet pa u gdhirë.

Pas la një djalë, berber,

Dhe një pasuri të vogël në kutinë e gjilpërave

Pak kopsa, kapëse dhe një zinxhir.

Dhe një lëmsh pe të zi, dhe një lëmsh dritë

Dhe një kapak mbi kuti.

****** 

****** 

3.

Ku shkojnë flokët tona? – pyes,

Ndërsa djersën e mbyll në një zarf

I bindur se do të kthehet bosh

Në vëndin pa adresë të qëndrueshme

Në vëndin që më ndjek kudo shkoj

E nuk më shqitet së plakuri

Për një borxh në monedha kohe

Rininë që nuk ia kam kthyer.

1.

Oh makaronat e mia janë rrugë të rrëshkitshme

ndërthurë mes veti, në dukje njësoj

por ca janë shumë të shkurtëra, ca shumë të gjata janë

si korbat erzat rrinë mbi to.

Oh, erzi mekohë u ka vdekur,

                                  i mekur,

                            i marrë

nga zoti, në këtë rast, kjo gojë e madhe

gjithkujt në kohë të vet, pa orë e sahat

i jep një fund të denjë për tu rrëfyer

në çdo shtrat.

Makaronat e mia, rrugë që ftohen

Me historitë e njeriut q’u end atypranë

atypranë harrohen.

======

2.

Nuk ka asgjë më poetike

sesa kur nxjerr makarona nga brumi

me duar të buta dhe makineri shtypëse

krijon njëllojshmërinë aty ku kjo është e pamundur

dhe sensi i masës është në të vërtetë sensi yt.

Por italiani e shiti dyqanin. E bleu një boshnjak.

20 metra më poshtë nga dyqanet përballë

një grek dhe një turk grinden për japrak.

Ose shija e jetës, ose gjuha ka ndryshuar

Këto kohë edhe poezia është e fabrikuar.

======

3.

Mori një fije makaronash

E përplasi për mur

Ngjit – tha- është gati, është e bërë!

Koka më zien

ka kohë dhe mendoj

Jam gati ta shkapes

jam bërë, për mur.

Qeshet burri në fotografi

Pse qeshet e di vetëm ai.

________

__________

Ps. Just for laughs

___________________ 

Ps: Për ata që flluskojnë këtej: Pushim për ca kohë!

*** 

Më ndiq në çdo rresht dhe çdo rresht ndiqe deri në fund

Fillon një rresht i ri por ti mos iu ndaj as ku ai këputet

As ku vijon fjalë pas fjale më tej, e më tej zbulohet

Shtohet si minjtë në çdo faqe por këtë rradhë faqe teje

Pa turp, mos ia ndaj sytë se çfarë kërkon vjen më pas

Paçka se mund ta kesh kaluar pa e vënë re në zallamahinë

E fjalëve që tërheqin njëra-tjetrën buzë urës që ndoshta do të shkëputet

Duke shpëtuar diçka por jo të tërën, thuaj, sikur gjëma jeton në dy skaje

Dhe mendimi kacavirret në litar të shkurtër, zgjati ti duart si zgjatet

Hallkë pas hallkë zinxhiri i fjalëve që hallkën më të dobët

e ngreh prej krahësh midis dy më të fortave, krahë të hekurt

më në fund të pafuqishëm përballë brishtësisë dhe fundit

fizik të një fjale të plakur, të abuzuar e të fisme në grahmë të fundit

të ndërgjegjshme se zinxhiri do të rimbyllet ose do të zëvendësohet

me një zinxhir të ri fjalësh, këtë herë më të sigurtë për të mbajtur

lidhur kuptimin deri në ardhjen tënde në këtë pikë pasi ke ndjekur

me sy vorbullën e lumit të mistershëm nën urë me mendim të rëndë

të papërcaktuar që kundërshton vetveten sa herë mendon për fundin

ndoshta pushimin dhe rinisjen e atyre që nuk munden të vazhdojnë

të jenë në gjëndje për të riprodhuar, mësime dyngjyrëshe vetëm bardhë e zi

rrugët e treta janë gjithmonë më të pamundshme pasi ke ardhur deri këtu,

duke ndjekur një rrugë dhe braktisur një tjetër atë më të lehtën

të mos ndiqje rresht për rresht që në fillim të pyesje për fundin, ku do të dalë

në bregun tjetër shpaloset mizerja e mendimit të humbur në rënie të urës

çfarë mbetet ka dert të paqtohet me pjesë të së tërës por nuk,

mund edhe të jesh i apasionuar e ta ndjekësh këtë turmë në fatin e saj

kur të zëvendësojë parimin me një zhdëmtim tjetër, për sytë: kurë,

një e vërtetë e re paçka se jo mendim por ndjesi e kultivuar, me anë të arsyes

se jeta vazhdon dhe kolonia e fjalëve rritet dhe ky përbën qëllim

madhor sa mosdurimi për ta ndjekur duket qesharak në mos kriminal

duhet pas fjalëve gjithmonë të rendë leximi, nëse ndalesh tani si do të kuptosh

përfundimin e garës mes mëndjes dhe syve, të dytat të kuruara e para e sëmurë

çfarë nuk shpik dhe thotë se është e vërtetë ndodhia e rreshtit që këputet

dhe gjysma e fjalëve bien nën urë, në vorbullën e teprisë ku nuk ia vlen më mundi

të lodhesh ti shpëtosh, dhe pse imazhi i fjalëve nën shumë ujë, ndjell keq e keqardhje

momentale por jo monumentale sa mbijetesa e një njesiti të vogël që duhet të fillojë

jetesën e re duke zbuluar gjuhën, ritmin dhe rregullat e brëndshme të ndërkryerjes

dhe përkryerjes së kohës në një rasë pavetore, riorganizim veprimesh dhe dembelizmi

me mendimin kritik se historia nuk përsëritet nëse nuk përdorim të njëjtat fjalë

ose të njëjtën pikëçuditëse, por këtu ka rezistencë sepse nuk jemi të sigurtë

nëse ajo që kërkojmë është vërtetë aq e vyer sa të vlejë një dhimbje apo këputje

koke, shkëputje nga ndjekja e fjalëve që vrapojnë pa frymë, pa erë në vela

por me ndihmën e një proçesori elektrik me rrymë të vazhdueshme, së paku

sa vazhdon përpjekja për ti shkuar në fund fjalëve që rradhiten blozë

nga zjarri që përdorim për ngrohje dhe hipnozë, vullnet që do të duhej

për të bërë gjëra të pavullnetshme dhe dëshmi e dëshirës së keqe për dashakeqësi

për të gjetur shkëputje aty ku vetë fjalët me hallka të hekurta krah më krah janë lidhur

rresht duke ditur se e para i rrëzon të tëra dhe për xheste të pakuptimta

heshtja na zgjidh duart, të pasigurtë se fjalëve u kemi shkuar deri në fund

pa hamendësuar.

***

*** 

Tren i rëndë ai vjen dhe thyen shinat

Një rrugë të fundit ka për të shkarkuar

Do ta hedhë ashtu si rrobe të rëndë

Më në fund çliruar

Rrjedh jeta, rrjedh

Paçka se veshtullore

Qyrrsi nuk pyet pse shamia është katrore.

  

  

*** 

Në fushat vertikale e mbolla

Pemën e këputur të vetmisë,

Ishte marramëndëse ëndrra

Në rrokullisjen pas lotit

të syrit, rënë

I përzënë

Larg, sa vdjekja shfryn bulçitë

Duke thirrur emrin tim

Me zë fusharakeje: Dreka është gati

A ke ndërmend të vish?

Tendoset

Linja e ngarkuar mes bythës dhe kokës

Sado frut të jesh, në fund mbetesh kokërr

Shtëpia ime është lart në kodër.

  

  

*** 

Janë ditë heroike

Dhe të gjithë ndjehen heronj

Dhe ndoshta është vërtetë kështu

Nëse jo, atëherë janë ditë patetike

Dhe do të doja ti rrah personazhet

Deri në vetëdije.

Nuk kam më nerva të jem i qetë

As qetësinë që duhet për të qënë i nervozuar

Jam unë.

Druhem.

  

  

*** 

Është e huaj bora

Në këtë vend të nxehtë

Flet gjuhë të huaj dhe vishet ndryshe

Zotëron rruget tona, vajzë lëkurëbardhë

Pas dritareve  lakmuar.

Prej dritaresh, një nga një do të zgjaten

kokat nesër

- ka shkuar?

Po. Dikur do të bëhej si ne

Ujë dhe eter

Në vendin më të nxehtë mbi dhè.

  

  

  *** 

Më thuaj,

A i besohet diellit

Që humb nga sytë për një re

Të vogël, flirtuese, kureshtare

Të gatshme të luajë me ne

Kukamfshehtin e dritës që bie

Fije-fije

në hije.

O shoqe e pashoqe

Më thuaj,

A i besohet diellit,

Me njolla të errëta në sy,

A të besohet ty?

0. Bonus track: the Question

  

I’m waiting on an answer

Though I haven’t asked

The Question

Will you bury me?

When the sea lay calm

And the wind fall asleep

Will you bury me?

When all you can spare

‘tis the likeness of me

Will you bury me?

Will you watch the seashell

roll into the sea

Or gently step over

and bury me.

***  

  

1. Rubik

  

Pulleys over coal

Pull over, pull out

Gray coat goat

Scape land scape

the ache some ache

Eradicate the intricate

dilute, elate, elation and

smoke

goat gray coat

the great gray sky

arched MRI

little town, I.

***  

  

2. dalyed release – long gone the days

  

Teeth of resin

Bitemarks and remarks

It’s a shoulder, prime cut

Can’t fill the void

Or avoid

Filling it

With complaints for more space

Said to be

the unguarded frontier

Of our well-guarded night.

Your Might

You know,

We were put together

Identities

Paper shredder after paper shredder

After paper shredder

And claimed to have found

Acceptance in

Ourselves and/or each-other.

***  

  

3. Konvikt

  

Late. They ate.

The dormatory

The fire

About to happen

At the Konvikt

convicts

mistake a life for a day

they had better eaten

they had better drank

kissed the unassuming

bride to be

and in due time

learned the escape routes

by heart.

Late. They ate. In bed.

Vanished.

***  

  

4. Case study: The shortcommings of a mountain man.

  

Roll the tape.

Type B.

Prone to erosions.

Why did you choose to live in the mountains?

He hints at the answer

Rolls one eye out the window

Flaps one arm

His breath falls on his chest

White stain, visible

White mountain cap

Leans 

Chills, he shivers

Stream

No vital signs. It’s the short season

Dry flakes of snow

Undecidetly top one another

Midair.

Replace the tape

Type A. Typo. Type B.

***  

  

5. Sweet dreams are made of this..

  

My dream

Made in China

Made in Mexico

Made in Singapor

Made in Malaysia

Made in U.S.A

Made in Heaven

Of man made materials

Hand wash cold

Plastic may suffocate kids

Do not iron

Keep in a dark cool place

My dream, cheek

gory

& hip.

***  

  

6. Samoan doll-maker blues

  

Miss DOW

she fell, she rose

so close

I bet she would get

Up, way back

Since,

Crossed my fingers

But lost my own hand

Lost my own eyes

To a short lived affair

Looking for hair

In a bowl of black rice

She got up, she left

The richman was dealt

Her twenty, her one

She wash, she cook

He pitty noone.

***

                                                                          (drafts. revisit) 

*** 

Bujrum!

I take off my shoes

Give in to the house rules

She’s always cooking

Or pairing white and worn socks

Her questions and answers

Odd foot, odd walk, odd destination.

Yet, I see youth

Springs its pea sized head over the green dress

at the lime skin picture that hangs

On the green pea painted wall

Gentle

Blades of grass break

The white worn snow of socks.

***

I believe in this elusive nod

That shields us from death.

You confirm your day has been long

Somewhat usual and inconclusive

You confirm your day is still pending

And that, I may now be a witness

who you may call upon

to testify at a later date.

With each nod we’re passed a secret

We’re not allowed to forget.

*** 

The flowers they break and they join

Medieval heads replaced by blood stains

Turned brown, yellow, withered

Lined in perfect formations to create

An illusion of repeating history.

I feel sick, seating, setting,

my eyes on the tiles of the restroom floor.